Απώλεια

Αν θες να είσαι στο δρόμο μάθε να λες: Μπορώ!...

 

Γιατί φοβάσαι τον πόνο;..

Λες και είναι κάτι κακό..

Αν θες να είσαι στο δρόμο

Μάθε να λες:Μπορώ!

Γιατί φοβάσαι το δάκρυ;..

Λες και είναι ντροπή..

Αν θες να έρθει η αγάπη

Μάθε να έχεις αντοχή

Γιατί φοβάσαι τις λέξεις;..

Όταν είναι αιχμηρές..

Αν θες στη ζωή σου να παίξεις

Μάθε ν’αγαπάς όλες τις στιγμές

Γιατί φοβάσαι το σκοτάδι;..

Όταν απλώνει βαθύ..

Αν θες να γυρέψεις ένα χάδι

Μην περιμένεις το άλλο πρωί

Γιατί φοβάσαι τη σιωπή;..

Όταν φωλιάζει στα μάτια..

Αυτό που η καρδιά θα σου πει

Ζυγίζει πολλά καράτια

Δεν υπάρχει

Πόνος πιο μεγάλος

Δάκρυ πιο ακριβό

Λέξη πιο βαριά

Σκοτάδι πιο πυκνό

Σιωπή πιο θορυβώδης

Από την απώλεια…

Αυτών που φεύγουν..

Και αυτών που μένουν..

Μα δεν τα γνωρίζουμε πια..

Αν καταφέρεις και βγεις αλώβητος

Από την απώλεια

Ίσως οι κρυμμένες σου πληγές

Γίνουν ο πιο μεγάλος δάσκαλος που είχες ποτέ

Ίσως γίνουν η αφορμή για το πιο μεγάλο ταξίδι

Που’χει κάνει ποτέ η ψυχή σου..

Απώλεια.

Τελεία.

Τέλος.

Δεν υπάρχει άλλο.

Εγώ σας λέω,όμως,μη φοβηθείτε..

Μη φοβηθείτε ούτε καν αυτή την απώλεια..

Όταν θα έρθει να σας βρει

Σηκώστε τα μάτια σας ψηλά στον ουρανό

Και δείτε…

Δείτε πως και μετά από εμάς

Η ζωή δεν τελειώνει..

πουθενά

Δέσποινα Βασιλίκα

Προσμονή

Έγινα η ίδια η φωτιά...

 

Κοιτώ όλους αυτούς τους απέραντους δρόμους

της θάλασσας,τ'ουρανού,της γης

Ψάχνω μέσα στους ατέλειωτους κόσμους

υπάρχει κανείς;...

Σαν ταμπούρλο η καρδιά μου χτυπά

αγωνιά..διψά..λαχταρά...

Πότε θα δουν τα μάτια μου μια ξαστεριά;..

Πότε θα σ'ανταμώσω;..

Πότε θα νιώσω του ήλιου τη ζεστασιά;..

Πότε στο σώμα σου το σώμα μου θα δώσω;..

Σαν σφυρί η καρδιά μου χτυπά

πονά..μεθά..ζητά...

Πες μου..τί φοβάσαι;..

Πες μου..τί αγαπάς;..

Μόνη σου πού πάς;..

Μόνη σου δε θα'σαι..

Μη φοβάσαι...

Έγινα όλος μια καρδιά

Έγινα η ίδια η φωτιά

 

Και περιμένω..

Και σε περιμένω..

Δέσποινα Βασιλίκα

Το δάκρυ

Σαν δάκρυ που πέφτει χάμω στη γη παι ζητάει να ανθίσει...

 

Είναι κάτι στιγμές

Που δίχως αιτία και αφορμή

Σαν πελώρια κύματα οι αναμνήσεις ζυγώνουν

Και σε πνίγουν

Σε πνίγει αυτό το ακαθόριστο γιατί

Όλων εκείνων των ματαιώσεων

Και είναι εκείνες οι στιγμές

Που αναζητάς μια κρυψώνα

Ένα ζευγάρι φτερά να χωθείς από κάτω

Της μάνας σου την αγκαλιά να ζεσταθείς

Ένα δέντρο-σαν εκείνο που σκαρφαλώναμε παιδιά-να κρατηθείς

Να κρατηθείς…ένα χέρι..

Θυμάσαι…

Θυμάσαι τότε που μου έλεγες μητέρα

<<Πρόσεχε!Να προσέχεις,παιδί μου..>>

Και είχανε τα μάτια σου μιαν αγωνία..

Τέτοια..που σαν τη συλλογιέμαι τώρα

Δε μπορώ να κρατήσω το δάκρυ αυτό

Που κυλάει στις άκρες απ’τα χείλη μου

Σαν να γκρεμίζεται..

Εκείνο το παιδικό όνειρο που είχα..

Πως καβαλούσα τα κύματα

Και αντάμωνα απάτητες στεριές

Όνειρα..όνειρα ένα σωρό

Που βούλιαξαν μέσα σε αυτό τον άγριο καιρό

Και εγώ…εδώ….

Να νοσταλγώ..

Αυτό..που ποτέ δε θα γίνει..

Αυτό το ακαθόριστο γιατί..

Σαν δάκρυ που πέφτει χάμω στη γη

Και ζητάει να ανθίσει..

Δέσποινα Βασιλίκα

Χειμώνας μες το καλοκαίρι

Σε ποιόν ουρανό πια να πιστέψω;..

Χειμώνας μες το καλοκαίρι

Τα μάτια σου δεν είναι εδώ

Ποιο λέω κύμα θα σε φέρει

Να πέσω μέσα του να πνιγώ

Και αν έξω ο ήλιος έχει φωτίσει

Και με καλεί στην αγκαλιά του

Μέσα στην καρδιά μου έχουν δύσει

Τα πιο λαμπρά τα όνειρά μου

Πού να’σαι τώρα αναρωτιέμαι

Πού χάθηκαν τα βήματά σου

Από ένα στίχο σου κρατιέμαι

Για να’μαι πάλι εκεί κοντά σου

Χειμώνας μες το καλοκαίρι

Τα χέρια σου πια δεν κρατώ

Σε ποιο μακρινό αστέρι

Πες μου να ψάξω να σε βρω

Και αν έξω το φεγγάρι έχει φωτίσει

Και με καλεί να ταξιδέψω

Μέσα μου κάτι έχει ραγίσει

Σε ποιόν ουρανό πια να πιστέψω;..

Που να’σαι τώρα αναρωτιέμαι

Ποιο φως αλλού σε έχει κλέψει

Από ένα σύννεφο κρατιέμαι

Και εκείνο μπούκωσε και βρέχει

Πόσο η καρδιά μου υποφέρει..

Χειμώνας μες το καλοκαίρι

Και έμεινα μόνο περιστέρι...

Δέσποινα Βασιλίκα

Αποχαιρετισμοί

Ποιος θα θυμάται πως περάσαμε από εδώ…

 

Κάθε φορά που έρχεται το καλοκαίρι

Πηγαίνω ξανά στο όμορφο νησί μου

Δεν ξέρω το αύριο τι θα φέρει

Και αν θα’σαι εδώ και πάλι μαζί μου

Κάθε φορά όλο και κάποιος λείπει

Κοιτώ τις γυναίκες που’ναι μαυροφορεμένες

Μέσα μου ξυπνάει μια λύπη

Για όσες μορφές είναι πλέον χαμένες

Πόσο με θλίβει ετούτη η στιγμή

Που όσα αγάπησα βλέπω να σβήνουν

Σαν ένα κεράκι λιώνει η ζωή

Στάχτες... καπνός .. ό,τι θ’απομείνουν...

Πόσο γρήγορα, τότε λέω,περνάμε στο χθες

Πόσο δεμένοι είμαστε με τη γη

Στο τέλος δε μένουνε ούτε οι σκιές

Ούτε καν οι μαρμάρινοι σταυροί

Μοναχά ό,τι δημιουργούμε ίσως σωθεί…

Ίσως χαθεί…

Μα και πάλι…

Μέσα σε τούτη τη βιοπάλη

Ποιος θα θυμάται πως περάσαμε από εδώ…

Ένα πέρασμα και εγώ…

Σήμερα αποχαιρετώ

Αύριο με αποχαιρετάνε

Και όλα φεύγουνε... όλα περνάνε…

Δέσποινα Βασιλίκα