Εγκράτεια

(Την είδα ξαπλωμένη, πού νομίζετε;
Ήταν ολόγυμνη πάνω σε μια… ροτόντα
Μισόκλειστα τα μάτια και ν’ ακκίζεται
Κι εγώ -που ‘μουν εκεί από μια σπόντα-
δεν άντεξα, σφοδρά την ερωτεύτηκα
φλόγισε της καρδιάς το καμινέτο
Τα χείλη της -τί κρίμα!- δεν τα γεύτηκα
της έγραψα όμως τούτο το Σονέτο)

Θα αντισταθώ στον πειρασμό! Δε θα υποκύψω
θα τ’ αρνηθώ το λαξεμένο το κορμί σου
κι ας μου υπόσχεται εμπειρίες παραδείσου
κι ας μη μπορώ την ταραχή μου να την κρύψω

Θα αντισταθώ στον πειρασμό κι ας μετανιώσω.
Κι ας είσαι ήδη εντελώς παραδομένη
γυμνή, που λαίμαργο ένα στόμα περιμένει
Θα αντισταθώ! Το λάγνο πόθο θα σκοτώσω.

Κλείνω τα μάτια μου. Μαρτύριο να βλέπω
πώς με καλείς τα δυο μου χείλη να λερώσω
και πώς κοιτάς προκλητικά, -αμυγδαλομάτα

Στον πειρασμό σου να καώ, δε μού επιτρέπω
γιατί μετά, ξέρω ακριβά, θα το πληρώσω
Δε θα σε φάω, κι ας σε θέλω, σοκολάτα


‪#‎stixakias‬
από τη συλλογή«Τα μαρτύρια του καβάλου, δεν περνούν με αμυγδάλου»

Τραμπάκουλας

Και μου ‘ρθαν κάποια μέρα για να με πείσουνε πως είμαι σε ανάγκη να με δανείσουνε...


Στίχοι: Στιχάκιας
Μουσική: Μάκης Ιωαννίδης
Ερμηνεία: Χάρυ Κλυν

Εγώ σχολειό δεν πήγα δεν ξέρω γράμματα
και είμαι μπερδεμένος μ’ αυτά τα πράματα
Ό,τι είχα και δεν είχα ήταν η στάνη μου
και δέκα μέτρα χώμα για το μποστάνι μου

Και μου ‘ρθαν κάποια μέρα για να με πείσουνε
πως είμαι σε ανάγκη να με δανείσουνε
Μου είπαν να επενδύσω στο μέλλον μου εδώ
Και το βιοτικό μου να αλλάξω επίπεδο

Να απλώσω το κονάκι να γίνει δίπατο
να πάρω ένα τζιπάκι για τον περίπατο
Στα πρόβατα στην πλάτη να βάλω τζι πι ες
να σπρώξω ακόμα κάτι ν’ ανοίξουν οι δουλειές

Μου βάλαν και μια τσούπρα να λέει γλυκόλογα
και μ’ έψησε να πάρω και κάτι ομόλογα
αλλάξανε με τζάκι την παλιοσόμπα μου
και μου ανανεώσαν την γκαρνταρόμπα μου

Εγώ στη μεζονέτα και στην τζιπάρα μου
Και τ’ άλλα όλα γραμμένα πα στην παπάρα μου
Ερχόσαντε οι δόσεις μέσα στα φάκελα
Κι αντί να τις πληρώνω έστελνα φάσκελα

Περάσαν δέκα χρόνια που ζούσα σαν μποέμ
Τζακούζια και πισίνες και στο χωριό Cayenne
Κορίτσια δύο μέτρα ετοιμοπόλεμα
Χαζός ήμουν να φύγω από το βόλεμα;

Και τώρα με ξυπνάνε κάπως απότομα
Κι εδώ που έχω φτάσει είμαι για σκότωμα
Η μεζονέτα στάνη κοτέτσι η Cayenne
Κι αρμέγω με Armani και σώβρακα σατέν

Εγώ σχολειό δεν πήγα δεν ξέρω γράμματα
και είμαι μπερδεμένος μ’ αυτά τα πράματα
σα μπάλα από μυτζήθρα με τουλουμιάσανε
Τραμπάκουλα με λένε και μου τη σκάσανε…


‪#‎stixakias‬
Από τη συλλογή «έτσι όπως πορεύτηκα, σφυρίζω τώρα κλέφτικα...»

Επαναστάτης

Για τους Επαναστάτες του καναπέ... Ενδημικό φαινόμενο παντός καιρού... Ειδικά στις μέρες μας!

Ζω σ’ έναν κόσμο που δεν έχει προηγούμενο
τα μάτια κλείνω να μη βλέπω οφθαλμαπάτες
Ένα παρόν που τάζει μέλλον διφορούμενο
κι ένα στιλέτο που χτυπά σκυμένες πλάτες…

Ζω σ’ ένα κόσμο παλαβό χωρίς αισθήματα
ψηφία άλγεβρας οι ανθρώπινες οι σχέσεις
Και κάπως έτσι λύνονται όλα τα προβλήματα
Με “έστω πως” κι άλλες ανόητες υποθέσεις…

Ζω σ΄ ένα κόσμο που τον ήθελα καλύτερο
κι όλο θυμώνω όλο βρίζω και φωνάζω
Μετά…αγοράζω τον καπνό μου απ’ το περίπτερο
και αραχτός στην πολυθρόνα μου…ρεμβάζω


Στιχάκιας
http://stixakias.wordpress.com/

BarbaRossa

Οι πειρατές πουλήσαν τις γαλέρες
και βγήκαν στη στεριά ν’ ανοίξουν φλόκο
με όπλα σκουριασμένα δίχως σφαίρες
να ξεχρεώσουνε της θάλασσας τον τόκο

Άλλος μονόφθαλμος και άλλος μ’ ένα χέρι
αξύριστοι βρομιάρηδες με ψείρες
κόβουν τα νύχια των ποδιών τους με μαχαίρι
και βάζουνε μπουρλότο με αναπτήρες

Και ο αρχηγός τους με τα κόκκινα τα γένια
ψάχνει γυναίκα για να κάνει οικογένεια. . .


Κι όταν βραδιάζει αραχτοί όλοι στο μόλο
πιωμένοι –αντί για ρούμι– με ρετσίνα
φτιάχνουν με τ’ άδεια τα μπουκάλια ένα στόλο
και βρίσκονται απ’ τον Πειραιά στην Αρτζεντίνα

Οι πειρατές –που κάποτε αράδα
είχαν σεντούκια θησαυρούς μέσα στο αμπάρι–
τώρα είναι ζήτημα αν θα βγάλουν μια βδομάδα
σε μια στεριά που όλο αρνείται να σαλπάρει

Και ο αρχηγός τους με τα κόκκινα τα γένια
ξυρίστηκε κι απέκτησε οικογένεια. . .


Στιχάκιας

http://stixakias.wordpress.com/