Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σφηνιάς Νίκος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σφηνιάς Νίκος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 15 Ιουλίου 2017

Παναγιά της προσφυγιάς

 Πίσω από το δέρμα κι απ' το χρώμα είσαι Εσύ...
Αποτέλεσμα εικόνας για Παναγιά της προσφυγιάς

Νύχτα. 
Βρέφος στον κόρφο κουρνιασμένο 
νογά τους χτύπους της καρδιάς της και ηρεμεί. 
Δεν κλαίει, δεν κοιμάται, 
αφουγκράζεται τον κόσμο και λυπάται. 
Εκείνη ήσυχη, σαρανταπληγιασμένη, 
δυο μάτια κάρβουνα στα δάκρυα έχουν σβήσει, 
τα χέρια και τα πόδια μια πληγή, 
μα για χάρη του παιδιού της προχωρεί. 
Ξεσπά σε κλάματα το βρέφος. 
Πολλά αβάσταχτος του φάνηκε ο δρόμος, 
πολλά αβάσταχτος του φάνηκε ο κόσμος. 
“ Σε τι ανθρώπους μάνα με οδηγείς; 
Πλανάται το μίσος στον αγέρα. 
Θα με σταυρώσουν μάνα! Θα με σταυρώσουν!” 
Πιάνει η μάνα του να κλαίει. 
Ξέρει καλά μα δε μιλεί. 
“ Σώπα παιδί μου, σώπα! Και κάμε υπομονή.” 

Άσπλαχνοι άνθρωποι στο κατόπι τους, 
μα πιο ανήλεοι στους τόπους όπου πάνε, 
θεριά και τέρατα θα τρέξουν να τους φάνε. 
Αχ! Ό,τι δεν ξέρουν πως λατρεύουν να μισούν! 
Τη φύση την αιώνια μαρτυρούν της ράτσας: 
κάκητα, έχθρα και συφέρον. 
Γι' αυτό η μοίρα του ανθρώπου έχει γραφτεί: 
από το ίδιο του το χέρι θα σφαχτεί! 

Κακομοίρη άνθρωπε! 
Τα μάτια έχεις ανοιχτά, μα την καρδιά σφαλιχτή. 
Ξύπνα πριν να' ναι αργά! 
Δεν είναι πρόσφυγες ή μουσουλμάνοι. 
Δεν είναι Σύριοι μήτε Σαρακηνοί. 
Είναι Άνθρωποι! 
Πίσω από το δέρμα κι απ' το χρώμα είσαι Εσύ! 
Πίσω απ΄τη γλώσσα, τη θρησκεία είσαι Εσύ! 
Εσένα αφήνουν τα βαπόρια να παλεύεις με τα κύματα! 
Το δικό σου παιδί ξεβράζει η θάλασσα νεκρό στην αμμουδιά! 
Τη δική σου φαμελιά ξεκλήρισε ο πόλεμος! 

Κι η γυναίκα 
που βαδίζει τη νύχτα πεινασμένη, 
με το γιο της για σφαχτάρι στα χέρια 
κι αυτή, άμοιρε, Εσύ είσαι! 
Είτε βαστά στα χέρια της το νιόγεννο Χριστό, 
είτε ένα προσφυγόπουλο που' χει μοίρα να μισιέται. 
Είτε είναι η Παναγιά, 
είτε μάνα που την πνίγει η προσφυγιά.


Νίκος Σφηνιάς

Σάββατο 13 Μαΐου 2017

Αλησμόνητες πατρίδες

Δεν κουβαλούν όπλα, μήτε άρματα. Κουβαλούν θεό, κουβαλούν πατρίδα, κουβαλούν δίκιο.
Και τότε, τότε θα δείτε πόλεμο...


Πρώτο βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης.
Από  τα Σφακιά της Κρήτης.
Υπάρχει ελπίδα!...
Αποτέλεσμα εικόνας για κουβαλούν δίκιο

Ήρθαν…
Όχι, μη! έκαμα να φωνάξω,
μα φωνή δε βγήκε,
σεισμός δεν έγινε.
Περνάνε, με πατάνε, με φτύνουν.
Όχι! Σεβαστείτε, λυπηθείτε!
Μα είχαν καρφώσει
την κόκκινη σημαία στην καρδιά μου.
Με μισούν.
Πως μπορείτε;
Μάνα της Αφροδίτης είμαι εγώ
και της αρχαίας μου πατρίδας θυγατέρα.
Ένα κομμάτι γης, γύρω γύρω θάλασσα
μα στη μέση της πυξίδας.
Πανάρχαιο, ιερό το χώμα μου.
Θεοί και άνθρωποι γεννήθηκαν
και πέθαναν στην αγκαλιά μου, αίμα και δάκρυ ατέλειωτο έχω πιει.
Σμύρνη, Πόλη, Αϊβαλί, μετά εγώ
αλησμόνητες πατρίδες
κρεμόμαστε απ’ το κρύο μισοφέγγαρο
και περιμένουμε…
Μισή Ρωμιά, μισή Τουρκιά
νομίζουν με μοιράζουν με το ζύγι,
όμως στα δύο δεν χωρίζεται η ψυχή
και ας πνιγεί ο σταυρός στο αίμα.
Ως πότε;
Σαράντα χρόνοι πέρασαν
κι ακόμη με χτυπούνε.
Άσπλαχνοι, κλέφτες, δολοφόνοι
δεν σέβονται, δεν ξέρουν.
Όχι!
Δεν θα γονατίσω, δεν θα πέσω.
Δεν πολεμώ μονάχη.
Και οι θεοί πολεμούν.
Μη φοβηθείτε εμένα,
αυτούς φοβηθείτε.
Φωνάζουν οι πρόγονοι, ζητούν λύτρωση
ακούω την αρχέγονη ιαχή
“ελευθερία ή θάνατος!”
“ελευθερία ή θάνατος!”
Έλληνες, γιοι θεών.
Μη κλάψετε αν μ’ εύρει ο θάνατος
γιατί κι αυτός
πιο σπλαχνικός φαντάζει,
πιο ελαφρύς,
απ’ τον αβάσταχτο αέρα της σκλαβιάς.
Κι όμως, έρχονται
Τ’ αδέρφια επιστρέφουν.
Το ξέρω.
Το πιστεύω.
Το αναπνέω.
Ζέστανε πια ο αέρας, ήρθε η ώρα,
αρχίζει η γης να σειέται.
Ζυγώνουν οι ημίθεοι.
Δεν κουβαλούν όπλα, μήτε άρματα.
Κουβαλούν θεό,
κουβαλούν πατρίδα,
κουβαλούν δίκιο.
Και τότε, τότε θα δείτε πόλεμο.


Νίκος Σφηνιάς