Τραγουδάκι ρυθμού για ζώα

Απλά ένα τραγουδάκι...

 

Ένας κατακόκκινος πάνθηρας

το έχει σκάσει, είπαν.

Ένας κατακόκκινος πάνθηρας

Σαν έρωτας, σαν έμμηνα, σαν αιμόπτυση

Είναι τώρα στην πόλη.

Τα κορίτσια ονειρεύονται μέρες σωμάτινες

Οι εργάτες απεργούν αυτόματα,

κανείς στο δρόμο, κανείς στη δουλειά του.

Οι γέροι να παρακαλούν να τον δούνε

Απ΄το παράθυρο.

-Ένας άρχοντας του τρόμου που απλά υπάρχει-

Πάνε να τον σημαδέψουν από μακριά

Τους βλέπει

Τινάζεται

Απλά ζημιές, κάνουν οι σφαίρες.

Ο στρατός θα επέμβει

Μα οι πόλεις...

Οι πόλεις δεν έχουν χτιστεί για κυνήγι αίλουρων

Κι η μια γειτονιά κοντά στην άλλη

Θα την πληρώσουν κι όσοι δεν πρέπει

Κι αυτός με άλματα εκατοντάδων μέτρων

πες, ένας πάνθηρας που πετάει όταν χρειαστεί.

Ίσως πάλι γλυτώσει.

Τα ελικόπτερα ‘’βέβαια’’, θα την κάνουν τη δουλειά

Φτάνει να σκοτωθεί το ζώο

Δε γίνεται χωρίς παράπλευρες απώλειες.

Φήμες λένε για οφθαλμαπάτη, δεν πετάει τάχα

Παραμύθια...

Τινάζεται

Μα, δεν είναι ένας.

 

‘’Κλαίω από χαρά μωρό μου,

αυτός....αυτοί ; απέξω.

Η πόλη δική τους

Θα πεις θα ληφτούν φαγώσιμα, φάρμακα

-είμαστε όλοι άρρωστοι, εδώ-

κλαίω από χαρά μωρό μου

λέω να βγώ να με δεί

το νιώθω δεν θα μου ορμήσει

έχει άλλωστε τα μάτια σου

Τα είδα

Θα καταλάβει’’

 

Των άστεγων οι σκύλοι -παρότι αφέθηκαν μόνοι- δε γαυγίζουν, δεν κρύβονται.

Συνύπαρξη θαρρείς.

‘’Έχει πλάκα...

Σαν το αίμα φυλάει τη δική του πόλη.

Πες μου, κι εσύ’’

Νίκος Κυριακίδης

Τα χρόνια μας

Οι γάμοι σαν τις τύψεις εμφανίζονται βουβοί γι΄αυτό, λευκοί...


Πήγες κι φέτος επίσκεψη στις επαύλεις

Καταλαβαίνεις πως σε θέλουνε

‘’Για πόσο ;’’ ...ασήμαντο αυτό.

Στη βεράντα άξαφνα

Ένας αποφασιστικός καλπονοθευτής

Σου είπε πως οι γάτες είναι ερωτικά ζώα

Πως σε τίποτε δεν φέρνουνε των λιονταριών.

Έδωσες το χέρι , του έδωσες κάτι λιονταρίσια χρόνια

Με έψαξες , δεν αλλάζω σπίτι κιόλας, για να κλάψεις δίπλα

Πριν ξαναφύγεις.

‘’Ήταν απρόσμενο’’, είπες.

‘’Μου είχαν κρύψει τις λαμπάδες, κάθε τι λευκό

Είχα ξεχάσει πρόστυχη μέσα στην αισιοδοξία,

πως οι γάμοι σαν τις τύψεις εμφανίζονται βουβοί

γι΄αυτό, λευκοί’’

Νίκος Κυριακίδης

Δέντρο

Λίγο φως... 

Κάθομαι σ’ ένα κλαδί με νεκρά πουλιά

Το χώμα είναι σκοτεινό απ’τον ήλιο

Τη νύχτα γίνεται δροσερό και φέγγει

Τα πουλιά δε φεύγουν.

Νίκος Κυριακίδης

Ολυμπιακοί φρουτοχυμοί

Τραγουδάκι χρέους...

Και μετά εκείνος μπήκε μέσα της

Φουντωμένος, άπλυτος

Λυσσασμένα –πως τα λένε-στα άρλεκιν.

Δεκάδες φράουλες του μάτωσαν τα πόδια.

‘’Μην ανησυχείς, καλέ μου...

αλλάζει το χρώμα, το φρούτο,η στάση

κυρίως η γλυκάδα στην περιγραφή της’’

Σαλεμένος από την απραξία ο ‘’φως’’

έκοβε κεφάλια αγαλμάτων και στερέωνε με τσιμέντο ζωντανούς.

Τον είδε η κάμερα

Τον σκούπισαν από τη φρουτένια γεύση

Βγάλαν απ΄ τα δόντια τα μπιμπίκια του καρπού.

Δεν είναι οργή,

αυτές είναι κουβέντες μεσήλικων με κακή όραση.

Είναι το ίδιο να είσαι κοντά στον μικρό που δεν έχει για καφέ

ή κοντά στην Ολυμπία, χωρίς αφή.

Μίλησε μια άφραγκη γυναίκα, πασπατεύοντας το πορτοφολάκι

Την λέγαν ‘’γιαγιά’’, μα ήταν κοριτσάκι:

‘’Ψέμματα λέγατε, το αίμα δεν φέρνει αίμα.

Απατεώνες!’’

Κυριακίδης Νίκος
Από τη συλλογή  ''ΔΡΟΜΟΙ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΓΟΝΑΤΑ'', εκδ. Ars Poetica. 

Δεν θυμάμαι πόσο ήμουν

 Κοιμόμαστε μόνον με ηλιόφωτο, σαν άρρωστοι ή σαν φαντάροι....

 

Αφύλακτες διαβάσεις

Έχεις καντήλια για χέρια

Ακούγονται ανυπόφοροι στεναγμοί

Κυρίως πάνω στις γέφυρες.

Εκεί, που κανένα κορίτσι δεν κυρίεψε,

ακριβώς εκεί, που ψάχνεις τους συγγενείς σου.

Όταν πρωτοπήγαμε να κοιμηθούμε,

διηγηθήκαμε από ένα παραμύθι.

Για μια παραμόρφωση ενός λουλουδιού

-το δικό σου-

για ένα περπάτημα σίγουρο,

από μένα.

Αφύλακτες διαβάσεις

Το νοσοκομειακό έχει πάνω του,

ένα περίεργο σχήμα

Οι θείοι φορούν ριγωτές γραβάτες

‘Ολοι συμφωνούν:

‘’Καλλίτερα, έτσι’’.

Πικρά στόματα

‘Αδεια κουτάκια

Η γλώσσα μνήμα,

σαν πεδίο μάχης.

Αφύλακτες διαβάσεις

Κοιμόμαστε μόνον με ηλιόφωτο,

σαν άρρωστοι ή σαν φαντάροι.

Κολλήσαμε βράδυ ολόκληρο,

στη λάσπη του πεδίου μάχης.

Μ΄έναν φόβο επανάληψης.

 

Νίκος Κυριακίδης 
Aπό τη συλλογή  ''ΔΡΟΜΟΙ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΓΟΝΑΤΑ'', εκδ. Ars Poetica, 2013

ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΠΟΛΗ

Χαριεντίστηκα λιγάκι, με τις φιλενάδες μου τις αδικίες - πανταχού παρούσες...


Κράτησα τα χέρια μου-
πολύ αίμα, βλέπεις.
Κι όλα αυτά
στις πολιτείες μας
που δεν γνώρισαν δράκους.
«Πότε κάποιος φιλάει κάτι;»
μάταια ρωτούσε το αγόρι
τρέχοντας κυνηγημένο.
Μια γειτόνισσα καιγόταν όλο το βράδυ
και πάλι την εσβήναν και ξανάρπαζε
στο τέλος ήρθε η γριά μάνα της
μπήκε σιωπηλή στα σκοτεινά
μετά, βρήκαν το θανατικό στραγγαλισμένο.
Συνηθίζουν οι μανάδες
το στραγγάλισμα πού και πού...
Εν σοφία θα πλάστηκαν, αυτοί οι μακελάρηδες.
Κράτησα τα χέρια μου-
ένοχα δεκάδων φόνων.
Πέρασα από την πόλη, στη «κεντρομόλο της ζώνη».
Είδα αυλές με κουλουράκια στα ταψιά
σαν στρατιωτάκια μολυβένια στα κουτιά τους
ή σαν στρατιώτες πετσοκομμένους στα μνήματά τους.
Χαριεντίστηκα λιγάκι, με τις φιλενάδες μου τις αδικίες
-πανταχού παρούσες.

Νίκος Κυριακίδης 
Aπό τη συλλογή  ''ΔΡΟΜΟΙ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΓΟΝΑΤΑ'', εκδ. Ars Poetica, 2013

ΤΗΣ ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ ή Η ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ

Aμοιβαιότητα, τι κάλπικη λέξη!

 

Τον είδα κάπου στ΄όνειρά μου

εθελοντή αιχμάλωτο.

Να χάνεται μεσ΄ το κενό

χωρίς το φόβο της αιώνιας ησυχίας.

Αντίκρυ του η απαίτηση :

‘’Κι΄ άλλο’’

ή

‘’πιο σκληρά’’

Χωρίς καμιάν επίφαση αμοιβαιότητας.

-αμοιβαιότητα, τι κάλπικη λέξη!-

Η γυναίκα με το πολύεδρο πρόσωπο

του δάνεισε το βάθος.

Όπως η γη την επανάληψη πουλιών

π΄αλλάζουν χρώμα.

Πάνω της είχε δει πολεμιστές

Ξέροντας πια ποιός θα νικήσει

Γνώριζε τον πόνο του ακρωτηριασμού που θάρθει.

Γνώστης ψύχραιμος (απαθής )

που χάνεται σκληρά μες τις σκιές.

Σ΄αυτές που κολυμπούν κάποιοι

Πλησιάζοντας

Το ατελές.

Νίκος Κυριακίδης 
Aπό τη συλλογή  ''ΔΡΟΜΟΙ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΓΟΝΑΤΑ'', εκδ. Ars Poetica, 2013. 

ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ

Στην υγειά και στη μνήμη των αγριμιών που καλπάζουνε, σε κήπους περιφραγμένους!...

 

Των ακατέργαστων διαμαντιών η μητέρα,
το πάει για ύπνο.
Ασβεστωμένη γειτονιά για τον Τρανταχτό.
Στην υγειά και στη μνήμη των αγριμιών που καλπάζουνε,
σε κήπους περιφραγμένους!
Τα παιδιά, οι έφηβοι, εκεί…
Σοβαροί όλοι, λίγο σφιγμένοι.
Ένας ξεμάκρυνε για ν’ αυνανιστεί στα χόρτα:
Η σπονδή του.
Από το ξενοδοχείο το τρανταχτό καμάρι
μίλησε στη μάνα του, παραπονέθηκε:
« Με βάζουν να τρώω όλο μου το πρωινό.
Χάνω τη μέρα, έτσι».
Μετά, η μητέρα των ακατέργαστων διαμαντιών
έκατσε στη θέση της μάνας του.
Όταν πάει ταξίδι αγαπημένος,
πονάει το φευγιό…
Δεν προσκυνήθηκε ποτέ από κάποιον.
Τον βλέπαν έτσι, «Τρανταχτέ» λέγαν.
Οι κοπέλες της γειτονιάς στη σειρά
βαμμένες σαν πουτάνες όλες και σιωπηλές.
Τόσος σεβασμός:
«Έτσι, δεν θα τον ερεθίζαμε ποτέ».
Μετά κατέβηκε ένα κόκκινο μπαλόνι και των ακατέργαστων διαμαντιών η μητέρα
το κατάπιε.
Μετά απογειώθηκε. Μέσα της, πολύς αέρας βλέπεις.
Πετάει τώρα από πάνω μας.
Πάνω απ’ τη πλατεία μας. Όχι την εκκλησία.
Κρατάει κάτι.
Είναι και πολύ ψηλά για να δεις.
Ο καπετάνιος που ’ρθε καθυστερημένος, το βλέπει:
«Είναι λίγο δενδρολίβανο, ένα παντελόνι, ένα γιλεκάκι».
Μετά, ένας φαλακρός, μόνος μέσα στο σπίτι του
θα ρίξει μια στροφή ζεϊμπέκικο:
«του Μικρού»

  
Κυριακίδης Νίκος
Από τη συλλογή  ''ΔΡΟΜΟΙ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΓΟΝΑΤΑ'', εκδ. Ars Poetica, 2013.