Τα μεθυσμένα χρόνια

Τρελάθηκαν οι εποχές και μεθύσανε τα χρόνια...

Πώς λάλησε ο κούκος
και θα' ρθει η πασχαλιά
το είπε ο μπουλούκος
μία πρωταπριλιά

μας γέλασε ο Απρίλης
δεν ήρθαν τα πουλιά
και το ‘σκασε ο Μάης
με μια γαρυφαλλιά

τρελάθηκαν οι εποχές
και μεθύσανε τα χρόνια
καλοκαίρια με κραυγές
και χειμώνες με αηδόνια

και η Λιλίκα τα έχει χαμένα
σ' αυτά τα χρόνια τα μεθυσμένα
μπερδεύει τα ινδάλματα
μ' αξίες και οράματα

σαλτάρισε ο Δεκέμβρης
λωλή κι η χειμωνιά
και ήρθαν χελιδόνια
μία πρωτοχρονιά

γαυγίζουν τα αηδόνια
λαλάνε τα σκυλιά
και έκανε λεμόνια
μία πορτοκαλιά


Παντελής Τσικούρογλου

Είσαι αετοκοπελιά

Ένας γέρακας ρεμπέτης και της αγάπης σου επαίτης σε καρτερά στις παρυφές...

 

Κυρά αψηλή κυρά βουνίσια

σ' αψήλωσαν τα κυπαρίσσια

κέρδισαν σε οι κορυφές

και ένας γέρακας ρεμπέτης

και τις αγάπης σου επαίτης

σε καρτερά στις παρυφές

Στα αετόμορφα τα όρη 

ήσουν εσύ αετοκόρη

είσαι αετοκοπελιά

οι χάρες σου τραγουδημένες

από το φως σου φωτισμένες

απ’ την δική σου αντηλιά

Κυρά αψηλή κυρά βουνίσια

η εμορφιά σου αετίσια

σε αετόμορφες μορφές

τα μάτια σου αετομάτια

ατένισαν τα μονοπάτια

σ’ αετοπάτητες κορφές.

Παντελής Τσικούρογλου

Μία ωδή σε τραγουδά

Κάπου σε ζει μια γιασεμιά...
 

Ήταν τα άστρα θαμπερά
μα συ αγνάντευες τα άλλα
τα μακρινά τα λαμπερά
τα μάτια γαλανά μεγάλα

Μία ωδή σε τραγουδά
μια μελωδία του Ορφέα
ένα φιλί σ' αναζητά
τα χείλη κόκκινα ωραία

Τα μάτια σου φωτούσαν αντηλιές
τα χείλη σου φιλούσαν κοπελιές
σε σκοτεινές και μαύρες εποχές
ιρίδισες τις γκρίζες Κυριακές

Ήταν οι τοίχοι φοβεροί
πώς έφυγες με μια μπαλάντα
ήταν οι στίχοι πορφυροί
ήταν οι μουσικές σαράντα

Κάπου σε ζει μια γιασεμιά
κάπου ανθεί ένα γεράνι
δεν σ' έσβησε η λησμονιά
ούτε χαμοί σ' έχουν πεθάνει

Τα μάτια σου φωτάνε αντηλιές
τα χείλη σου φιλάνε κοπελιές
σε σκοτεινές και μαύρες εποχές
ιρίδισες τις γκρίζες Κυριακές


Παντελής Τσικούρογλου

Ο άνθρωπος και ο μύθος

Θυμάμαι έταζαν πολλά οι επαναστάσεις...

Άνθρωπε στόλισες το κόσμο σου με μύθους
και αφουγκράστηκες μιας χίμαιρας τους ήχους
την άβυσσο λαμπύριζες μπάνιζες μούσες
στα μπλε μιας άλλης θάλασσας τσαλαβουτούσες

Πελέκαγες στην άμορφη πέτρα το θεό σου
κι ανίχνευες στην άναστρη νύχτα τ' όνειρό σου
ρε συ τι γύρευες στο κύμα, στο αγέρι
θυμάμαι άνοιγες πανιά για άλλα μέρη

Με τ' όνειρο την μοίρα σου αποπλανούσες
ουράνιους παράδεισους γεννοβολούσες
το όνειρο στη μοίρα σου κολιέ φορούσες
σαν τον νταή που μέθυσε μαγκιά πουλούσες

Γεια σου ρε μάγκα μου επαναστάτη
μάγκας στο όνειρο και στην απάτη
στο μύθο λαξευτός και λαξευτής
στο παραμύθι σου αλχημιστής

Εξόδευες σ' όμορφα λόγια την φωνή σου
και άφηνε μες στους καθρέπτες την μορφή σου
άυλος έτρεχες το όραμα να πιάσεις
θυμάμαι έταζαν πολλά οι επαναστάσεις

Παράταγες μες στα σαλόνια την αλήθεια
και το ‘σκαγες μες στης γιαγιάς τα παραμύθια
τους δράκους και τις μάγισες βρε πολεμούσες
μ' ελπίδες και με όνειρα βρε τους νικούσες

Με τ' όνειρο την μοίρα σου αποπλανούσες
ουράνιους παράδεισους γεννοβολούσες
το όνειρο στη μοίρα σου κολιέ φορούσες
σαν τον νταή που μέθυσε μαγκιά πουλούσες

Γεια σου ρε μάγκα μου επαναστάτη
μάγκας στο όνειρο και στην απάτη
στο μύθο λαξευτός και λαξευτής
στο παραμύθι σου αλχημιστής

Παντελής Τσικούρογλου 

Ο μύθος μας

Ο λόγος του Όμηρου μας ξέρει...

 
Ο μύθος σου με πελαγίζει
κομψό Αιγαίο με χαρίζει,
την Αμοργό με τις σειρήνες
μία Ελένη στις Μυκήνες.

Εννιά ωδές, εννιά οι Μούσες
τον μύθο μου μελοποιούσες,
οι μουσικές μας αντηχούνε
και τον Απόλλωνα υμνούνε

Ο μύθος μας με φως, μας ραίνει
πανσέληνος που μας τρελαίνει,
μέθυσος μέθη, μας μεθάει
σε κομματιάζει, με διαλάει.

Μας φυγάδεψε στον μύθο
των θεών τον ιερό,
και μας λάξευσε στο λίθο
της ζωής τον πορφυρό.

Ο μύθος μας, μύθος θα μένει
άναρχος φλόγα φλογισμένη.

Έρως Θεός μάς αληθεύει
κάπου με ζει, κάπου θα σ' εύρει,
μας εταξίδευε ωραία
κάποια Αργώ κάποια ιδέα.

Η μορφή μου ερωμένη
στους Δελφούς εξαγνισμένη,
η μορφή σου ηρωίδα
στ' Αχιλλέα την ασπίδα.

Γύρευαν σε εφτά πλειάδες
μ' αναζητούν μικρές Κυκλάδες
ο λόγος του Όμηρου μας ξέρει
ψηλά σ' Ολύμπιο λημέρι.

Μας φυγάδεψε στον μύθο
των θεών τον ιερό,
και μας λάξευσε στο λίθο
της ζωής τον πορφυρό.

Ο μύθος μας, μύθος θα μένει
άναρχος φλόγα φλογισμένη.


Παντελής Τσικούρογλου

Ελλάδα θα σε τραγουδήσω.

Μ' έριξες στο ξένο χώμα, μα δεν ξόφλησα ακόμα...
 

Εσύ της τραγωδίας μάνα,
κι εγώ παιδί σου μεσ'το δράμα,
μ' έπαιξες σε μια παρτίδα,
και με έχασες πατρίδα,
μ' έριξες στο ξένο χώμα,
μα δεν ξόφλησα ακόμα.

Στις ραψωδίες σου γυρνάω,
στα έπη σου σάναζητάω,
μα σε βρίσκω,αχ Ελλάδα,
στο χαμό και στον καιάδα.

Αχ ρε μάνα,αχ ρε μάνα,
λεβάντα μου και ματζουράνα,
αφέντρα πολυπαινεμένη,
κυρά χιλιοτραγουδισμένη,
θα σε βρω στην αρμονία,
στις ωδές,στη μελωδία.

Στις ραψωδίες σου γυρνάω,
στα έπη σου σ' αναζητάω,
μα σε βρίσκω,αχ Ελλάδα,
στο χαμό και στον καιάδα.

Ήσουν χορός σε μούσας άσμα,
τώρα λυγμός,βουβό το κλάμα,
η αρχαία δόξα σου χαμένη,
μάνα,γιατι είσαι δακρυσμένη,
το δάκρυ σου θα παιανίσω,
Ελλάδα θα σε τραγουδήσω.


Παντελής Τσικούρογλου

Ιδού εγώ

Κατακτημένος κατακτητής...


Ιδού εγώ ο ηλιοπότης,
ο μύστης μίας ωραιότης,
του έρωτα ο εραστής,
σαγηνευμένος σαγηνευτής.

Ο ερωμένος της ροδιάς,
ο λάτρης της γαρυφαλλιάς,
κάποιας Ελένης λαξευτής,
κατακτημένος κατακτητής.

Ιδού εγώ ο γητευτής,
ο σμιλεμένος σμιλευτής,
ο σμιλευτής που έχει σμίλη,
το τριαντάφυλλο τ' απρίλη.

Ιδού εγώ ο Δον Κιχώτης,
ο νοσταλγός μιας αθωότης,
της χίμαιρας ο θηρευτής,
αταξίδευτος ταξιδευτής.

Ταξιδευτής ονειροπόλος,
στο όνειρο χωμένος όλος,
μιας μελωδίας τυμπανιστής,
τραγουδισμένος τραγουδιστής.


Παντελής Τσικούρογλου

Η ΑΛΙΚΗ

Πώς να χωρέσουν σε μια αγκάλη, τα όνειρα μιας κοπελιάς...;

Ητανε ένα μαϊστράλι,

στο κόρφο μιας ακρογιαλιάς.

Πώς να χωρέσουν σε μι' αγκάλη,

τα όνειρα μιας κοπελιάς.

Είχε ανθίσει κι απορήσει,

στο θάμβος μια μικρή μηλιά.

Είχε Χριστέ μου πορφυρήσει,

το αίμα Σου μια κοπελιά.

Η Αλίκη πορφυρένια,

κόρη τριανταφυλλενια,

τριάντα σ' αγαπω τ' Απρίλη,

τριάντα τα φιλιά στα χείλη.

Ητανε μια φωτιά μια δύση,

φλεγόντανε μια κοπελιά,

Θεέ μου πως να σ' αντικρίσει,

ήταν πολύ η αντηλιά.

Ήταν πιο άσπρο το ξωκλήσι,

πιο αργυρή η Παναγιά,

ήταν πιο μοβ το κυπαρίσσι,

πιο πορφυρή η κοπελιά.

Η Αλίκη πορφυρένια,
κόρη τριανταφυλλενια,
τριάντα σ' αγαπω τ' Απρίλη,
τριάντα τα φιλιά στα χείλη.


Παντελής Τσικούρογλου

Σ' ΕΙΠΑ ΧΙΛΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙΑ

Να γυρίσουνε κυρά μου οι νεράιδες οι φευγάτες...

Με την αντηλιά του Ρίτσου,

και το θάμβος του Ελύτη,

έλαμψες φτωχιά ζωή μου,

σαν κυρά τ' Αποσπερίτη.

Με τους μελωδούς τ' Απρίλη,

και με τις ωδές του Μάη,

σε τραγούδησαν τα χείλη,

σαν το νιο που αγαπάει.

Σ' είπα χίλια τραγουδάκια,

που ματώσαν τα χειλάκια,

θα σε πω ακόμα χίλια,

με τα ματωμένα χείλια.

Στις ακρογιαλιές του Ομήρου,

την Ελένη συναντούσα,

και στις θάλασσες του ονείρου,

το ταξίδι αρχινούσα.

Με το λύχνο η καρδιά μου,

έφεξε τις άλλες στράτες,

να γυρίσουνε κυρά μου,

οι νεράιδες οι φευγάτες.

Σ' είπα χίλια τραγουδάκια,

που ματώσαν τα χειλάκια,

θα σε πω ακόμα χίλια,

με τα ματωμένα χείλια.

Παντελής Τσικούρογλου