Όνειρα και Άπειρα

Ονειρέψου σαν παιδί και ταξίδεψε σαν πλούσιος...

Αγάπη είναι όνειρα
Όνειρα που ξεμοναχιάζονται μετά τη δύση του ηλίου
Αγάπη είναι άπειρα
Άπειρα που τέμνονται σε κάποια τροχιά του διαστήματος
Και τα όνειρα έγιναν άπειρα
Και τον κυρίευσαν
Μα μια απορία τον έπνιγε
Γιατί ποτέ τα άπειρα δεν έγιναν όνειρα;
Όνειρα αληθινά

<<Μα δεν υπάρχει αλήθεια στην αγάπη, μωρό μου>> είπε
<<Κι αν αγάπησες ποτέ θα ξέρεις
Κρύβεσαι
Να μην την δουν
Να μην στη ‘’ματιάσουν’’
Την κρατάς κρυφή
Μερικές φορές ακόμα και από ΄κείνον που αγαπάς
Που ονειρεύεσαι
Που θες να φτάσεις στο άπειρο μαζί του
Η μόνη αλήθεια είναι αυτή της ψυχής
Της ψυχής που κουβαλάς εδώ και χρόνια
Και σε ταλαιπωρεί
Αλλά δεν μπορείς να την αλλάξεις
Ούτε τώρα
Ούτε ποτέ
Ταξίδεψε την ψυχή σου στο άπειρο
Κι ας είναι το πιο κουραστικό ταξίδι σου
Ονειρέψου σαν παιδί
Και ταξίδεψε σαν πλούσιος>>
Είπε κι έφυγε

Θεοδώρα Στριλιγκά

Το πρωινό

Εκείνο, που νόμιζα ότι άκουσα το Θεό να μου ψιθυρίζει στ’αφτί...

Για ένα πρωινό ζούμε όλοι καρδιά μου
Για εκείνο το πρωινό που θα ξυπνήσουμε στο σωστό μέρος, με τον σωστό άνθρωπο
Που θα κοιτάξουμε από το παράθυρο την ακρογιαλιά με μάτια μισόκλειστα ακόμη κι η ψυχή θα γαληνεύει
Εκεί που ο ήλιος ξεπροβάλλει δειλά στον ορίζοντα
Εκεί που ο ουρανός γίνεται πορτοκαλί
Εκεί είδα τα μάτια σου
Σ’εκείνο το πρωινό

Εκείνο που μύριζε το δωμάτιο φρεσκοψημένο καφέ κι αλμύρα
Εκείνο που θύμιζε σκηνή παραμυθένια
Εκείνο που νόμιζα ότι άκουσα το Θεό να μου ψιθυρίζει στ’αφτί ‘‘αυτόν σου έστειλα‘‘

Εκείνο που μόλις ξύπνησες και μ’αντίκρυσες πλάι σου μου χαμογέλασες
Εκείνο το πρωινό ερωτεύτηκα για πρώτη φορά
Εκείνο το πρωινό σ’ερωτεύτηκα
Γιατί για ένα πρωινό ζούμε όλοι καρδιά μου

Θεοδώρα Στριλιγκά