Ωδή στην Ανακύκλωση (Μη μ’ αποκαλείς σκουπίδι)

Είμαι το ρούχο σου που λιώνει στην ντουλάπα
και η κασέτα σου η παλιά που δεν ακούς
μια καρτ – ποστάλ παλιά από την Αγιανάπα
κι ο χρόνος ο σταματημένος στο Μιλούς

Είμαι τα πρώτα σου τα εφηβικά πακέτα
ένα χαρτί που σου ‘χαν γράψει ‘σ΄ αγαπώ’
της κάθε μέρας σου μια απλή χαρτοπετσέτα
ένα μπυρόκουτο που στράγγιξε … αδειανό

Με ρούφηξες, με στέγνωσες
σου δόθηκα – ξενέρωσες
και τώρα πια για μένα δεν μιλάς…
Με χάρηκες, μ’ αγάπησες
γρήγορα με παράτησες
… τώρα στα σκουπίδια με πετάς

Σκουπίδι μη μ’ αποκαλείς
έχω ζωές να ζήσω
αν δεν σου κάνω ας πάω αλλού
χαρές για να χαρίσω

Δεν την ξεχνώ αυτή την πρώτη αγκαλιά σου
τα χέρια σου όπως μ’ άγγιξαν τα παιδικά
ένα χαμόγελο άνθισε στα δάχτυλά σου
… τώρα στο υπόγειο σαπίζω μυστικά

Ήμουν το πρώτο σου παιχνίδι , ο έρωτάς σου
‘κούκλα μου’ έλεγες, θυμάσαι; - δεν ξεχνώ…
έχασα την ζωή μου σ’ ένα ξέσπασμά σου
δως μου μια δεύτερη ευκαιρία θα στο χρωστώ

Μ’ αγάπησες, με λάτρεψες
παιχνίδι – με σακάτεψες
και τώρα πια για μένα δεν μιλάς…
Απ’ τη ζωή σου πέρασα
παιδάκι ήμουν και γέρασα
… τώρα στα σκουπίδια με πετάς

Σκουπίδι μη μ’ αποκαλείς
έχω ζωές να ζήσω
αν δεν σου κάνω ας πάω αλλού
χαρές για να χαρίσω