Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ακρίτας Αναστάσιος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ακρίτας Αναστάσιος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 18 Ιουλίου 2017

Εξάρτηση

Λόγια απλωμένα σε καρφιά, καημοί στο μαξιλάρι...
Αποτέλεσμα εικόνας για ομορφη εικονα
 
Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια
ποιος ξέρει..... ίσως....Εσύ
εξάρτηση να έγινες συνήθεια
στο πέλαγος μου..ένα νησί

Σ' έκλεισα μέσα στη σιωπή
πίνω πηχτό σκοτάδι
αιμορραγεί σ' ένα γιατί.. έχει κοπεί
η σκέψη αυτό το βράδυ

Λόγια απλωμένα σε καρφιά
καημοί στο μαξιλάρι
κρατώ από σένα δυο φιλιά
με ολόγεμο φεγγάρι

Κι ένα σου αναστεναγμό
άνεμο τσακισμένο
κι ένα γιατί μ' ένα λυγμό
φάρμακο πικραμένο

Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια
ποιος ξέρει..αν ήταν λάθος
εξάρτηση ίσως έγινες συνήθεια
και του μυαλού μου.....πάθος


Αναστάσιος Ακρίτας

Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου 2017

Θλιμμένα λόγια

Ο ανθός του έρωτα σταλάζει στην πνοή μου...
 Αποτέλεσμα εικόνας για Θλιμμένα λόγια

 Θλιμμένα λόγια απόψε λες
του έρωτα αχ η ζάλη
σβήνει αργοσβήνει μες στο χθες  
στης λήθης το ακρογιάλι

Σαν καρβουνάκι καίγομαι
σαν λες θλιμμένα λόγια
αφέντρα μοίρα φλέγομαι
στης θλίψης τα υπόγεια

Με ζώνουνε ραγισματιές
γλυκό μου μαϊστράλι
μη χάσεις τις ανασαιμιές
του Έρωτα τα κάλλη
  
Γιατί ο ανθός του έρωτα
μυρώνει τα φιλιά σου
κι όλα μου τα αφανέρωτα
ριζώνουν στην καρδιά σου
                                          
Λυπήσουμε και σώσε με
κλείσε τα βλέφαρα σου
στον ερωτά σου νιώσε με
σαν χάδι στα φτερά σου                                                            

Γιατί αν δε νιώσεις δειλινά
και νοτισμένο αγέρα
θλιμμένα λόγια αλαργινά            
με πνίγουν σε καλντέρα

Γιατί ο ανθός του έρωτα
σταλάζει στην πνοή μου
κι όλα σου τα αφανέρωτα
μελώνουν το κορμί μου.


Αναστάσιος Ακρίτας

Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2017

Ομόνοια και Πειραιώς γωνία...

Θα γράψουνε πως ήταν νοθευμένη κι έκλεισες μόλις χθες τα δεκαεννιά...



Σκιά του δρόμου διχασμένη
ισορροπείς σε όψεις αιχμηρές
η άσπρη σκόνη σαλεμένη
χορεύει στου μυαλού τις εγκοπές.

Στην άσφαλτο η ελπίδα πεταμένη 
το βλέμμα αποκαΐδια απ' τη φωτιά 
την πλάνη ζητιανεύεις--σε προσμένει
πουτάνα με μαγιάτικα φιλιά. 

Ατάιστα στον τοίχο αφημένα
δραπέτευσαν τα όνειρα καθώς
φτερούγισαν δεν σου μείνε καν ένα
να ρίξει στο σκοτάδι λίγο φως 

Αναίτιοι λοξοδρομούν με υποψία
το χάος ν’ αλώσουν δεν τολμούν
σαν τον νεκρό.... σαν σε κηδεία
με δέος όλοι σε κοιτούν 

Ομόνοια και Πειραιώς γωνία
γυμνή σε είδα κοινωνία
ξυπόλυτη μ’ ένα ταμλά στο χέρι
ξεπούλαγες τον Κώστα και τη Μαίρη

Το πρόσωπο σου είδα στον καθρέπτη
μάσκα από σάρκα και οστά
είδα τον χάροντα τον κλέφτη
να κλαίει μ΄ αναφιλητά

Αδέσποτη η ανάσα πεταμένη 
σε βρήκαν σωριασμένο στη γωνιά
θα γράψουνε πως ήταν νοθευμένη
κ΄ έκλεισες μόλις χθες.. τα δεκαεννιά

Ομόνοια... και Πειραιώς γωνία
γυμνή σε είδα κοινωνία
Ρακένδυτη με ξύλινο μαχαίρι
σημάδευες την Άννα, τον Λευτέρη.
Στο σάπιο σου τεφτέρι


Αναστάσιος Ακρίτας

Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2017

Σαλονικιός καρντάσης

Και τον καημό μαχαίρωνα στου ονείρου μου τη ζάλη...
Αποτέλεσμα εικόνας για θεσσαλονικη νυχτα

Γεννήθηκα μες τη βροχή
σε λασπωμένη αλάνα
του λέοντα την εποχή
την αστραπή είχα μάνα

Μέσα σε μαύρα σύννεφα
ήπια το πρώτο γάλα
και της βροντής της έγνεφα
να πει τραγούδια κι άλλα

Η μάνα μου με κοίμιζε
σε αφρατένιο στρώμα
μα η μοίρα μου ετρικύμιζε
και μ' εριχνε στο χώμα

Στέριωσα νύχτα με βροχή
είχα μαμή τσιγγάνα
του λέοντα την εποχή
τη φλόγα παραμάνα

Έπαιζα με τους κεραυνούς
κρεμιόμουν απ' τα αστέρια
και μ' αγροβόριδες τρανούς
πιανόμασταν στα χέρια

Ανδρώθηκα στις πορφυρές
πλαγιές του Ωραιοκάστρου
χαμένος μέσα στις σιωπές
ενός θλιμμένου άστρου

Μα τα φτερά μου φτέρωνα
από φωτιά κι ατσάλι
και τον καημό μαχαίρωνα
στου ονείρου μου τη ζάλη

Γιατί είμαι εγώ της αστραπής
γέννημα γιος της πλάσης
τ' ανέμου είμαι ο γητευτής
Σαλονικιός καρντάσης


Αναστάσιος Ακρίτας