Αγριοκέρασο

Στάλα τη στάλα μου γεννάς,
μια θάλασσα, ένα ρίσκο
πάντα κάτι απ’ τα μάτια σου
μες στην αρμύρα βρίσκω

και σε διψάω τις νύχτες μου
στου ποτηριού την μέση
να βρει η πείνα σου φιλί
έτοιμο να φορέσει..

να σε ζητώ.. να μ’ αγαπάς.. και να χωράμε
εκεί που κρύβονται τ’ αδέσποτα πουλιά..
μ’ ένα φιλί το αγριοκέρασό σου θα ‘μαι
για πάντα σκλάβος στην δική σου ομορφιά..

Μες στην καρδιά μου ο Σταυρός
βγάζει κλαδιά και φύλα
και μου κεντάει μια άγνωστη,
μια μωβ ανατριχίλα

κάθε φορά που ντύνεσαι
της μοναξιάς το χιόνι
και σε κυκλώνει από παντού
το φως που μας λυτρώνει

να σε ζητώ.. να μ’ αγαπάς.. και να πονάμε..
εκεί που κρύβονται τ’ αδέσποτα πουλιά..
μ’ ένα φιλί το αγριοκέρασό σου θα ‘μαι
για πάντα σκλάβος στην δική σου ομορφιά..


Ορέστης Δήμου

Μαρία Πολυδούρη

Μες στα φρύδια σου φωλιάζουν νυχτερίδες
όλα τα είδες
μάτια μου κλειστά…
Ποιος νερό θα πιει μες απ’ τα δυο σου χείλη
παιδί του Απρίλη
δροσερή φωτιά

Δεν τραγουδώ παρά γιατί
σ’ αγάπησα Μαρία…
σ’ αγάπησα πολύ…

Κι αν δεν μ’ αγάπησες τραγουδώ και σβήνω
-μαύρο μου κρίνο-
στα χέρια του Μαγιού
ένας ουρανός πενθεί στο πρόσωπό σου
-στο μέτωπό σου
η θλίψη των Φαγιούμ

Δεν τραγουδώ παρά γιατί
σ’ αγάπησα Μαρία…
σ’ αγάπησα πολύ…

Ορέστης Δήμου

Πηνελόπη

Φεύγω και μην με περιμένεις
ξυπνάνε μέσα μου οι χάρτες
τον πρώτο χρόνο ίσως κάρτες
και στεναγμούς απ’ τα νησιά

Θα στέλνω ευχές, ίσως και δώρα
να μου κρατάς ζεστό το σπίτι
- ένα ναυάγιο στη Μελίτη
και δύο SOS απ’ τ’ ανοιχτά





Περίμενέ με Πηνελόπη
ό,τι κι αν πω, ότι κι αν σκεφτείς
περίμενέ με Πηνελόπη
κι ας μην γυρίσω νικητής





Μετά θα ‘ρθουν οι Λαιστρυγόνες
η Κίρκη μ’ ένα μωβ φουστάνι
το πλοίο μπήκε στο λιμάνι
φεύγω, η ώρα ήρθε, να…

Τα χρόνια φεύγουν σαν Χειμώνες
τα χέρια σου ράβουν τους μήνες
μα η Καλυψώ και οι Σειρήνες
θα με κρατάνε μακριά





Περίμενέ με Πηνελόπη
ό,τι κι αν πω, ότι κι αν σκεφτείς
περίμενέ με Πηνελόπη
κι ας μην γυρίσω νικητής





Ορέστης Δήμου

ΟΔΥΣΣΕΑΣ

Κατεβαίνω στα υπόγεια των ματιών σου
μες στα δόντια μου ο φακός –τριγύρω πλήθη
οι σκιές –όλες ριγούν… – σαν παραμύθι
λίγο – λίγο γίνομαι και πιο δικός σου

Στο κατάρτι σου δεμένος για να αντέχω
στα στενά σου όπως με σπρώχνουν οι χειμώνες
πως γεννήθηκα, θα πουν, για τους αγώνες
μόνο εγώ ξέρω πως ό,τι είσαι έχω

Και δεν θέλω να σου πω καμιά αλήθεια
κι ούτε σου ζητώ να πεις κάτι κι εσύ
Λαιστρυγόνες ας με τρώνε μία ζωή
δεν ζητώ μια Ιθάκη, ούτε μια συνήθεια

Θέλω στα μάτια μου ν’ ανθίζουν διαρκώς οι νέοι τόποι
να ‘ναι η αγάπη μία θάλασσα πλατιά
και να μπω σε μια βάρκα που την λένε Πηνελόπη
για να φεύγω, όλο να φεύγω, μακριά

Ορέστης Δήμου

Ζήσαμε τα πάντα σε μια μέρα

Ζήσαμε τα πάντα σε μια μέρα
σαν να ταξιδεύαμε σε μια ουράνια σφαίρα…
Άναβε στα μάτια σου το φως - κι εγώ μαζί σου
πόσα μου ‘λεγες για αγάπη… αγάπη μου θυμήσου

Χρόνια πριν μια σπλαχνική κυρία
μ’ όνειρα δισύλλαβα με έπνιγε στα κρύα
του έρωτά μας τα νερά που μείναν στερημένα
- φύτεψα μία καρδιά, βρήκα κάποτε εσένα

Κι έφτιαξα ένα τρένο να σε φτάσω
γύρευα ίσως κάτι απλό: λίγο να με ξεχάσω…
Κι αν φιλούσα στην κοιλιά σου την αρχή του κόσμου
πάλευαν ο διάβολος με τον Θεό εντός μου

Ύστερα τσαλάκωσα κι εσένα
σπάσαν τα κομμάτια μας και γίναμε πια ένα…
κι όπως σε νικούσα πήρα να σ’ ακολουθάω
γίναν τα τραγούδια μου δικά σου και μεθάω

Ποτισμένος πια απ’ την μορφή σου
σπίτι μου επέστρεψα, μα όρθιο το φιλί σου
με κρεμάει σαν πλαστική σημαία στον αέρα
ν’ αντηχώ όσα ζήσαμε για πάντα σε μια μέρα…


Ορέστης Δήμου

Ειμαρμένη

Ειμαρμένη

(Στίχοι γραμμένοι πάνω στη μουσική του τραγουδιού A thousant kisses deep του Leonard Cohen)


Γλιστράει η ζωή
σαν τη βροχή
γλυκά τη νύχτα αυτή
Κι εσύ γελάς
και με σκορπάς
με μια αναπνοή…
Στο θέατρο
εμείς οι δυο
δικοί σου ηθοποιοί
ποιος μας μεθά
ποιος μας τραβά
βαθιά σ’ ένα φιλί;

Ποιος διάβολος
και ποιος Θεός
κοινή έχουν προσευχή;
Πως δένονται
–και χαίρονται -
οι ζωές μ’ ένα σχοινί;
Και ξαφνικά
πέφτει βαριά
στα χείλη η σιωπή…
κι ομονοούν…
κι αυτοκτονούν…
μ’ ένα βαθύ φιλί…

Κι όπως αργά θα ‘ρθείτε εδώ
τα πλούτη σου κι εσύ
στα σκοτεινά θα σου δοθώ
μ’ ένα βαθύ φιλί…

Με προσευχές
στις φυλακές
ταΐζονται οι πιστοί
για δυο ζωές
(λίγες; πολλές;)
σαν τον Καλό Ληστή…
Και να ‘μαι εδώ
σ’ έναν Σταυρό…
μέσα μου καις εσύ
κάτι παλιές
οφειλές
βαθιά μ’ ένα φιλί…

Και πια κανείς
ούτε κι εμείς
δεν θα ‘μαστε εκεί
που όλα αυτά
λήγουν απλά
σαν την παλιά ηδονή…
Και μυστικά
θα μας κοιτά
στον Πύργο της Αυτή
που μας γεννά…
που μας πονά…
μ’ ένα βαθύ φιλί…

Κι όπως αργά έρχεστε εδώ
τα πλούτη σου κι εσύ
στα σκοτεινά θα σου δοθώ
μ’ ένα βαθύ φιλί…

Γλιστράει η ζωή
σαν τη βροχή
γλυκά τη νύχτα αυτή
Κι εσύ γελάς
και με νικάς
με μια αναπνοή…
Στο θέατρο
εμείς οι δυο
δικοί σου ηθοποιοί
ποιος μας μεθά
ποιος μας τραβά
βαθιά σ’ ένα φιλί;