Τραγάνα

 Στη ζέστη, στα κρύα, γινόμασταν θηρία...

Στίχοι: Τίμος Λιακόπουλος
Μουσική: Χρήστος Τσάβος
Ερμηνεία: Χρήστος Τσάβος

Μια τρώγλη κατοικία
στην ερημιά, μα μόνο μιά
παντού τότε η αδικία
πολλά κορμιά, λιποθυμιά.

Ούτ' ένα ούτε δύο αλλά έξι
παιδιά και μάλιστα αγόρια
με το που πήγαινε να φέξει
ήδη αρχίζανε τα ζόρια.

Απερίγραπτος ο δρόμος
σκέτο χώμα, θυμάμαι ακόμα
άντε να πάμε στο σχολειό
λιώμα, κουρασμένο σώμα.

Ούτ' ένα ούτε δύο αλλά έξι
σε σπίτι δύο επί τρία
έπρεπε η οικογένεια να αντέξει
στη ζέστη, στα κρύα,
γινόμασταν θηρία.

Ούτ' ένα ούτε δύο αλλά έξι
και δύο οι γονείς οκτώ
έβγαινες έξω να μη βρέξει
ήταν γραφτό
να περάσει και αυτό

Το τρίγωνο των Βερμούδων

Ζωή που γίνεται της μιας βραδιάς...


Στίχοι: Τίμος Λιακόπουλος
Μουσική: Χρήστος Τσάβος
Ερμηνεία: Χρήστος Τσάβος


Εκει στο τριγωνο αυτό
Να περασω ηταν γραφτο
Στο τριγωνο Διαβολου
Δεν το σκεφθηκα καθολου

Εκει που χαθηκαν πλοια
Που τα ξεχασε η Παναγία
Χαθηκαν κι αεροπλανα
Μια περιοχη ρουφιανα

Εκει λοιπον κι εγω σαν περασα
Η ζωη περασε και γερασα
Νοιωθεις τους χτυπους της καρδιας
Ζωη που γινεται,που γινεται της μιας βραδιας.

Εκει λοιπον κι εγω σαν περασα
Η ζωη περασε και γερασα
Νοιωθεις τους χτυπους της καρδιας
Ζωη που γινεται, που γινεται της μιας βραδιας

Το λενε και τριγωνο βερμουδων
Ακουστες ιστοριες των παπουδων
Που τις λενε μες` στα καραβια
Σκαφη που ρουφανε τα σκοταδια

Εκει λοιπον κι εγω σαν περασα
Η ζωη περασε και γερασα
Νοιωθεις τους χτυπους της καρδιας
Ζωη που γινεται,που γινεται της μιας βραδιας.

Ρομπέρτο

Τίποτα δεν σκεφτότανε... Μόνο τα ταξίδια...

Στιχοι: Τίμος Λιακόπουλος
Συνθεση: Χρήστος Τσάβος
Ερμηνεία: Χρήστος Τσάβος

Βαρδια πριν παω στη μηχανη
ολο κι ακουω μια φωνη
ειναι φωνη μεσ το παραπονο
που χει το χρωμα της το ατονο.

Ητανε ο Ρομπερτο δυνατος
ομως παει κιοτεψε κι αυτος
η μοναξια τον εσπασε
και η σκεψη της τον εφαγε.

Εμενε πολυ καιρο σε μπουλμεδες ιδια κι ιδια
τιποτα δεν σκεφτοτανε μονο τα ταξιδια
Ωσπου βρεθηκε στην ξωτικη Αρουμπα
Εκει στο Ορανιεστατ γνωρισε την Τζουλια
Πηγαν στο Σαντα Κρουζ και βρηκαν δακτυλιδια
ο γαμος εγινε μα συνεχισε τα ταξιδια

Πηγαινε στη γυναικα του σαν γκομενος
γυρνουσε ομως στο ταξιδι το επομενο.
Οι σκεψεις ομως ητανε σκληρες
τον βασανιζανε τον φαγανε κι αυτες
ετσι, λενε, πως τρελαθηκε εφυγε και χαθηκε.

Η φωνη του ομως εμεινε μεσ τα ταμπουκια
οι χωροι στοιχειωσανε
δεν φευγει απο εδω
αν κι εχουν περασει τοσοι.

Κι ετσι πριν παω στη μηχανη
ακουω τη φωνη του σιγανη
με πονο τη Τζουλια να φωναζει
ηχος υποκωφος που 'ρχεται και σφαζει.

Τρεμάμενοι τοίχοι

Τον αέρα ακόμη που αναπνέεις τον ζηλεύω...

 
Στίχοι: Τίμος Λιακόπουλος
Μουσική: Χρήστος Τσάβος
Ερμηνεία: Χρήστος Τσάβος


Απ’ όταν άρχισα πικρά να ταξιδεύω
την τύχη μου ψάχνω τρελά και τη γυρεύω
στο μυαλό έχω εκείνο που λατρεύω
να το διώξω σκληρά και μάταια παλεύω.

Σε δωμάτιο με τους τρεμάμενους τοίχους
νοσταλγικούς ερωτικούς ακούω πάλι ήχους
βρίσκω αποτυπώνω περίεργους στίχους
στα λιμάνια μιλώ με περίεργους τύπους.

Από τότε που άρχισα σκληρά να ταξιδεύω
το μυαλό αλύπητα ο δόλιος το παιδεύω
να βρω που είναι ο θεός που τον λατρεύω
τον αέρα ακόμη που αναπνέεις τον ζηλεύω.

Στο δωμάτιο με τους τρεμάμενους τοίχους
της καρδιάς μετρώ ασταμάτητα τους κτύπους
κάτω από συνθήκες ερημιάς ζέστης και ψύχους
βλέπω ανθρώπους άλλου κύματος και μήκους.

Μεσα στη μοναξιά δυνατά σε σκέφτομαι
που δυστυχώς δεν μπορώ δεν αντιστέκομαι
μόνος στη σάπια κουπαστή σαν στέκομαι
στα μέρη σου έρχομαι και σ’ επισκέπτομαι.

Η αγέρωχη

Στα απομεινάρια της χαράς ανθρώπου μόνου...


Στο ασάλευτο το σκούρο το σκοτάδι
στο αγέλαστο κι αμίλητο χλιαρό το χάδι
στο πέρασμα στο κέρασμα του χρόνου
στα απομεινάρια της χαράς ανθρώπου μόνου.

Σε βλέπω απέναντι αγέρωχη
σε βλέπω και διακρίνω μια υπέροχη
μπροστά μου στέκεις νιωθεις ενοχή
καταλύτης στη ζωή μου ηρθε η βροχή.

Εσύ μου έλαχες δεν σε χωράει το ψέμα
σ' έχω μέσα στο μυαλό εικόνα μου στο βλέμμα
εσύ μου βρέθηκες κι αυτό είναι ένα θέμα
περπάτησα λαχτάρησα χωρίς εσένα.

Στο βραδινό που αθόρυβα στη νύχτα παραδίνει
στο πρωινό η γεύση σου που ξάστερη έχει μείνει
μπροστά μου στέκεις και σου φορώ το στέμμα
η μοναδική η απέραντη κι αυτό δεν είναι ψέμα.


Τίμος Λιακόπουλος

ΣΥΝΝΕΦΑ ΘΑ ΣΤΡΩΣΩ

Αρχόντισσα να είσαι, θα τα καταφέρω...



Στίχοι: Τίμος Λιακόπουλος
Μουσική: Γιάννης Βενιζέλος
Ερμηνεία: Δημήτρης Φράγκος


Το σύμπαν θα σου στρώσω
το φεγγάρι θα κάνω μαξιλάρι
τα σύννεφα επάνω σου θ'απλώσω
ύπνος γλυκά για να σε πάρει.

Σαν κοιμάσαι λουλούδια θα μαζέψω
να τα στρώσω κι αυτά να σου μυρίζουν
μ' αστέρια τις μπούκλες σου θα πλέξω
τα μαλλάκια σου γλυκά να τα στολίζουν.

Κι αν κρυώνεις σύννεφα θα στρώσω
μεσ' τα πούπουλα να νιώθεις την ανάσα
αστραπές που γλυκά κτυπάνε αν θυμώσω
στα χέρια μου σαν σε κρατώ να λειώσω.

Αν πεις κουράστηκες, σε καίει το φεγγάρι
θάλασσα στο ποτήρι θα σου φέρω
μ' αρωματικά φυτά θα φτιάξω μαξιλάρι
αρχόντισσα να είσαι, θα τα καταφέρω.

Όλα λάθος έγιναν

Πάτησα και ισοπέδωσα δικούς μου εγωισμούς...


Μέσα σ' ένα τσούρμο βρέθηκα κι εγώ
αναγκάστηκα να φύγω να δοκιμαστώ
και επέλεξα δύσκολο δρόμο χωριστό
προσπάθησα θυμάμαι κάπου να πιαστώ.

Κι ήρθαν τα χρόνια πέρασαν
οι φίλοι μου όλοι γέρασαν
καθώς διαβάζω το ημερολόγιο ζωής
όλα λάθος έγιναν μα τι να πεις.

Πέρασα και πλήρωσα όλους τους δασμούς
κάθε τόσο έπεφτα σε μεγάλους στοχασμούς
περπάτησα και πέρασα δύσκολους καιρούς
πάτησα και ισοπέδωσα δικούς μου εγωισμούς.

Κι ήρθαν τα χρόνια πέρασαν
οι φίλοι μου όλοι γέρασαν
καθώς διαβάζω το ημερολόγιο ζωής
όλα λάθος έγιναν μα τι να πεις.

Και τι έγινε, μετά κάθισα το σκέφτηκα
αν απόχτησα πια μεγάλες εμπειρίες
τόπους σκληρούς κι αν επισκέφτηκα
στη ζωή μου αν μπήκαν όμορφες κυρίες.-


ΤΙΜΟΣ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Μου λες

Για σένα όμως είμαι ο σάκος της εκτόνωσης...
 

Μου λες λόγια τόνωσης
για σένα όμως
είμαι ο σάκος της εκτόνωσης.

Μου λες τις συμβουλές
απ' αυτές και από μένα
για σένα υπάρχουνε πολλές.

Μου λες πως είμαι λάθος
ενώ το ξέρεις το γνωρίζεις
μ' αναγνωρίζεις κατά βάθος.

Μου λες πολλές υπερβολές
και σ' ότι μ' αφορά
είσαι διαρκώς με συμβουλές
σ' ένα τοπίο ανασφαλές.


ΤΙΜΟΣ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΧΕΣΗ ΜΑΣ

Σκέψου το όμως πολύ καλά μ' ό,τι σύγχρονο διαθέτεις...

 

Στη σχέση μας υπάρχει ένα φράγμα
δεν είναι καλό αυτό το πράγμα
η σχέση μας αρχίζει να ραγίζει,
στη σχέση μας υπάρχει μια θολούρα
τα πράγματα τα κάνει σκούρα
η σχέση μας αρχίζει να λυγίζει.

Δεν μου αρέσουν τα ξενέρωτα
έλα να ζήσουμε τον έρωτα
μην αφήνεις τη σχέση να κοπεί,
δεν μου αρέσουν τα παράλογα
και θέλω να φερθείς ανάλογα
πράγματα που στα' χω ξαναπεί.

Αν τελικά εσύ το αποφάσισες
περιθώρια πολλά δεν άφησες
τότε οι δρόμοι μας χωρίζουν,
σκέψου το όμως πολύ καλά
μ'  ότι σύγχρονο διαθέτεις σε μυαλά
και ότι οι σκέψεις σου ορίζουν.

ΤΙΜΟΣ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΒΡΕΘΗΚΑ ΕΚΕΙ

Όλα γύρω μου θολά...

Μήνυμα μου' στειλες
θα είσαι εκεί
έρχομαι να σου πω
πόσα από σένα προσδοκώ.

Και βρέθηκα εκεί
μόνος μου σε φυλακή
να καρτερώ
απεγνωσμένα να σε βρω.

Και είδα ένα πουλί
στη μοναξιά μου
σε διπλανό κλαδί
θλιμμένα να μου κελαηδεί.

Είδα και τους γύρω μου
ειρωνικά να μου γελούν
να μου πουν πολλά
όλα γύρω μου θολά.

ΤΙΜΟΣ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Κλειδώσαμε

Παλιώσαμε εμείς...

Μαλώσαμε εμεις
στα λόγια της στιγμής
κι οι δυο τελειώσαμε
εμείς μαλώσαμε.

Παλιώσαμε εμείς
στα λόγια της δραχμής
τα νεύρα μας τεντώσαμε
εμεις τελειώσαμε.

Εδώσαμε εμείς
στο οικημα ρωγμής
τα νεύρα μας φουντώσαμε
εμείς εδώσαμε.

Κλειδώσαμε εμείς
οι υποθέσεις εκκρεμείς
τη σχέση μας την κηλιδώσαμε
εμείς κλειδώσαμε.

ΤΙΜΟΣ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Το ρολόι της ψυχής

Το ρολόι της καρδιάς σε γεγονότα μιας βραδιάς σταμάτησε, δεν κράτησε...

 

Το ρολόι της ψυχής
σε γεγονότα της ζωής
όλα πίσω του τα άφησε

το ρολόι αυτό της ύπαρξης
σε γεγονότα της συνύπαρξης
δεν μπορεσε δεν κράτησε.

Το ρολόι της καρδιάς
σε γεγονότα μιας βραδιάς
σταμάτησε δεν κράτησε

το ρολόι της ζωής
σε γεγονότα μιας στιγμής
σταμάτησε και δεν περπάτησε.

Το ρολόι του μυαλού
δεν είν' εδώ μα είν' αλλού
τίποτα δεν παρακολουθεί

το ρολόι αυτό του νου
λες και είναι αλλουνού
σταμάτησε και δεν ακολουθεί.

ΤΙΜΟΣ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ