Γλάροι

Δώς μου  τα μάτια σου να κατοικήσουνε τα λόγια της υπομονής...

 

 

Γλάροι οι πόθοι μας  που φτερουγίζανε

Καράβια ψάχνανε στα ανοιχτά

Θάλασσα ο έρωτας που αρμενίζαμε

Κύμα που έφτανε ως τη στεριά

 

 Δώς μου  τα μάτια σου να κατοικήσουνε

Τα λόγια της υπομονής

Δώσε μου τα χέρια σου να με κρατήσουνε

Στα όρια της αντοχής

 

Μου’χες πει μη θες πολλά

Τρέχει η ζωή μας βιαστικά

Μα εγώ σου έλεγα, απλά

Μείνε να έχω συντροφιά

Μα εγώ σου έλεγα, ξανά

Μείνε να έχεις συντροφιά

 

Άστρα οι θύμησες που μας δικάσανε

Για όσα ξέχασε πια η καρδιά

Σύννεφα τα όνειρα που μας ξεχάσανε

Βροχή που έφερε η Χειμωνιά

 

 

Να΄χα τα μάτια σου να με σκορπίσουνε

Στα χρώματα της χαραυγής

Να’χα τα χέρια σου να με ποθήσουνε

Στο τέλος της διαδρομής

 Μαρία Ιζαμπέλα Χατζηαθανασίου

Σε παίζω στην παράταση

Σου δίνω και την άφεση να μη κρατάς την ενοχή...

 

Πολλές φορές σ’αδίκησα      

κι έτσι σε εκδικήθηκα

που έφυγες ένα πρωί

σαν χελιδόνι την αυγή

πριν πέσουνε τα χιόνια

Κι άλλες φορές σ’ανάστησα

στα λόγια σου που κράτησα

σαν ήξερες απο την αρχή

για της αγάπης την πληγή

στου έρωτα τα χρόνια

Θα παίξω στην παράταση        

Μαχαίρι ακονισμένο

Να τρέξει αίμα σα νερό

Και να χορεύεις ένα χορό

Αρχαίο δράμα ορχηστρικό

Του έρωτα το φονικό

Σε παίζω στην παράταση           

και μες στην αγανάκτηση

ψάχνω να βρω την αφορμή

να γεννηθεί τέτοια φυγή

που κράτησε αιώνια

Σε παίζω στην παράταση        

σου δίνω και την άφεση

να μη κρατάς την ενοχή

που κέρασες μες τη γιορτή

και έκαψες τα λόγια

Θα παίξω στην παράταση          

Μαχαίρι ακονισμένο

Να τρέξει αίμα σα νερό

Και να χορεύεις ένα χορό

Αρχαίο δράμα ορχηστρικό

Του έρωτα το φονικό


Μαρία Ιζαμπέλα Χατζηαθανασίου