φάντασμά μου
Ποιος σου ‘χει δώσει το κλειδί
Και είσαι πάλι εδώ μπροστά μου
Γύρνα στη νέα σου ζωή…

τα κάστρα μου είναι ευάλωτα
Φύγε και πέρασε η ώρα
Κανείς εδώ δεν σου χρωστά



Δεν βρίσκει άνοιξη της μοναξιάς η φόρα
Άδειο δωμάτιο, άδειο σπίτι, άδειο μυαλό
Ποτέ δεν θα ‘ρθεις εδώ μέσα – φύγε τώρα…-
Η αγάπη πέθανε… κι όμως την αγαπώ…

δεν μετανιώνω
Παρ’ το ‘για πάντα’ σου μακριά
Κρύψε τα μάτια σου –θυμώνω
Μου ανασταίνουν τα παλιά


Μου κόστισες πολύ ζωή
Μέσα φυσάει δυο χρόνια τώρα
Χρειάζομαι λίγη σιωπή



Δεν ξημερώνει κι είναι δύσκολη η ώρα
Δεν σου ‘χει μείνει όμως κανένας πια Θεός
Και τόση ώρα
Μ’ ακούς να ουρλιάζω στο δωμάτιο μοναχός;