Ο μέσα μας σκορπιός - ο αληθινός εχθρός μας....

Ανυποψίαστους μας κύκλωσε η φωτιά
κι όταν το δέρμα μας αγγίξαν οι σπινθήρες,
στ΄ αραχνιασμένα όλοι τρέξαμε κουτιά,
για τους ληγμένους προ πολλού πυροσβεστήρες.

Αμέριμνους μας βρήκε η εποχή,
μασκαρεμένη ανεμελιά κι ευημερία
κι ύστερα άλλαξε και έγινε ενοχή
γιατί δεν μάθαμε καλά, την ιστορία.

Ανυποψίαστους μας πνίγει ο καπνός
μαύροι σκορπιοί, ζητάμε την διέξοδό μας
κεντρί η ελπίδα, δηλητήριο ο θυμός
κι ο εαυτός μας, ο μεγάλος ο εχθρός μας.

ΑΝΑΤΟΛΗ ΠΑΠΑΝΟΤΗ

Η επιστροφή της Ανατολής!...

Μη φοβάσαι,
άνοιξ΄το βήμα σου και το δικό μου φτάσε,
το δρόμο μας ψηλαφιστά, μαζί θα βρούμε
από την άγρια νύχτ΄αυτή, έξω να βγούμε.

Μη φοβάσαι,
άπλωσ΄το χέρι σου και το δικό μου πιάσε
κι αν αλυχτάνε τα σκυλιά, δε μας δαγκώνουν,
μας βλέπουν και τους δυο μαζί και δεν ζυγώνουν.

Μη φοβάσαι,
θα είμαι πάντα δίπλα σου να το θυμάσαι,
ας είναι όλα σκοτεινά, θα ξημερώσει
και όσοι βρήκαν μια αγκαλιά, θα ΄χουν γλιτώσει.

Επιτρέψτε μου πω για τον στίχο αυτό της Μεταξίας πως πιστεύω ότι είναι από τους πιο δυνατούς στίχους που είχα μέχρι τώρα την τιμή να φιλοξενώ στην Στιχο-Μυθία...

Και κατεβήκαν οι “ληστές” απ` τον σταυρό,
βαρείς οι φόροι και το λάφυρο “Άγιος Τόπος”,
είν` ο Πιλάτος και Ιούδας και Χριστός,
πόλεμος άνισος και άδικος ο κόπος.

Και κατεβήκαν οι ”ληστές” απ` το σταυρό,
βόλτα να κάνουν στον καμένο Γολγοθά μας
και τα καρφιά τους, που κρεμάσαν στο λαιμό,
στάζουν χολή, πάνω σε μας και τα παιδιά μας.

Και κατεβήκαν οι “ληστές” απ` το σταυρό,
άνομοι άρχοντες, ξηλώσαν τους θεούς μας,
σε μια συνάθροιση, “Εμπόρων των Εθνών”,
τελώνες, κάψανε τη γη και τους ναούς μας.

Και κατεβήκαν οι “ληστές” απ` το σταυρό
κι είχαν στο πρόσωπο “αθώου” εκμαγείο,
στήσαν παράσταση με όραμα νεκρό
και σε κατάντησαν πατρίδα μου πορνείο.

Και κατεβήκαν οι “ληστές” απ` το σταυρό,
μπάσταρδη φάρα και μας γύρισαν την πλάτη,
Αρχαίο αίμα μου και μνήμη μου μωρό,
φτιάξτε καρφιά,
Νέμεση σταύρωσε τον κάθε παραβάτη.

Στο κτίριο απέναντι
κάτω από μία τέντα
σ΄ έβλεπα χρόνια μοναχό,
μα, δεν αλλάξαμε οι δυο
ποτέ μας μια κουβέντα.

Τώρα έχω μέρες να σε δω,
μου λείπει η ζωγραφιά σου
και ας μην είπαμε ποτέ,
ούτ΄ έστω, ένα ¨γεια σου¨.

Ήμασταν δυο μεσ΄ στο κενό
στην σκονισμένη εικόνα,
φόντο, της πόλης το μπετόν,
και οι ζωές μας με καρμπόν
στη μοναξιά του αιώνα.

Έχω καιρό πια, να σε δω,
μου λείπει η ζωγραφιά σου
ίσως να ήταν όλ΄ αλλιώς
αν σου ΄χα πει ένα ¨γεια σου¨

φάντασμά μου
Ποιος σου ‘χει δώσει το κλειδί
Και είσαι πάλι εδώ μπροστά μου
Γύρνα στη νέα σου ζωή…

τα κάστρα μου είναι ευάλωτα
Φύγε και πέρασε η ώρα
Κανείς εδώ δεν σου χρωστά



Δεν βρίσκει άνοιξη της μοναξιάς η φόρα
Άδειο δωμάτιο, άδειο σπίτι, άδειο μυαλό
Ποτέ δεν θα ‘ρθεις εδώ μέσα – φύγε τώρα…-
Η αγάπη πέθανε… κι όμως την αγαπώ…

δεν μετανιώνω
Παρ’ το ‘για πάντα’ σου μακριά
Κρύψε τα μάτια σου –θυμώνω
Μου ανασταίνουν τα παλιά


Μου κόστισες πολύ ζωή
Μέσα φυσάει δυο χρόνια τώρα
Χρειάζομαι λίγη σιωπή



Δεν ξημερώνει κι είναι δύσκολη η ώρα
Δεν σου ‘χει μείνει όμως κανένας πια Θεός
Και τόση ώρα
Μ’ ακούς να ουρλιάζω στο δωμάτιο μοναχός;